OEH, wat ben ik boos en teluergesteld :(
Vorige week kreeg ik te horen dat joan zich hiet niet welkom voelt. Aan de ene kant begrijpelijk, aan de andere kant volet het als een uitlokkertje. Ik doe niet anders dan dat ik al deed. Ik doe iig normaal tegen hem. Vanochtend heb ik hem gebeld om te vragen of hij nog van plan was te komen omdat hij zich niet op zn gemak voelt, en hij ook niet hoeft te komen. Ik kreeg boos te horen of ik het dan aan de kinderen wilde vertellen. Ik ben er echt verbaasd over. Lijkt mij dat je dan toch zegt: nee hoor, ik kom voor de meiden, ik zet mn gevoel opzij??? Maargoed, ik zal wel anders denken en er tegen aan kijken. Ook kreeg ik te horen dat hij persee de pasjes terug wilt van de bank. Nu is het zo dat we hebben afgesproken dat hij me zou helpen financieel. Ik doe toch altijd de administratie, nu wilde hij dat zelf doen. Van mij krijgt hij ze terug aan het eind van het jaar. Hij kan mooi de pot op. Hij heeft zo opgehangen, terwijl het gesprek niet eens zo heet was. Vanmiddag tegen de avond heb ik hem weer gesproken en hij wilde graag zijn eigen adminitratie doen, en zn pasjes terug, en en en. Toen ik zei dat hij u wel ineens heel veel praatjes had zei hij dat hij van zn fouten had geleerd. Ik zei dat ie een beetje te laat was :)
Brrrr, ik voel me zo in het ootje genomen. Waarom kan hij nu niet eens eerlijk zeggen wat er op zn hart ligt. En ik vind het vervelend dat ik het gevole heb dat het niet zijn eigen woorden zijn. Ooooh, ik heb zo een gevoel dat er nog een staartje komt dankzij een of andere bemoeial. Hij heeft geen enkele ruggengraat. De reden dat we nog even samen doen van ons geld ligt gewoon aan het feit dat ik dan geen uitkering hoef aan te vragen, want dat wil ik niet. Ten eerste wil ikzelf voor mn eigen kunnen zorgen, en ten tweede zullen ze hem dan leeg trekken. Straks hoeft hij alleen maar allimentatie te betalen voor de meiden. En als ik een uitkering aanvraag dan krijg ik niks en de gemeente zal aan hem partnerallimentatie vragen voor alle 3 de kinderen. Dan houd hij helemaal niks over.
Oja hij zei ook nog dat hij dan zn pasjes zou blokkeren... Vind ik knap, want ik zal daarzelf bij moeten zijn want het is een en of rekening. En wettelijk gezien is hij nog steeds financieel verantwoordelijk voor ons.

Zo, dat is eruit. Ik probeer het echt allemaal zo goed mogenlijk voor ons samen te regelen, maar hij maakt het me wel moeilijk hoor. Wat een drama. De buurman was laatst bij hem en toen vertelde hij dat joan al zeker 3 kwart fles drank had leeggedronken... Sorry, maar dat moet ie zelf weten, als ie het maar niet doet wanneer de kids bij hem zijn.

Tis wel heel zielig, Vera kan niet meer naar het toilet als ze bij hem is geweest. Ik denk dat het de zenuwen zijn die dit veroorzaakt, of mischien teveel snoep... Bah, heb hier helemaal geen zin is, wil juist dat mn dametjes gelukkig zijn. Ik heb de homeopaath gebeld en die stuurt een korreltje op. Hopelijk werkt het snel.
Nou, ik ga maar weer eens aan de administratie. Die lag al een paar weken naar me te lonken....

Tis weer even geleden, maar er is veel gebeurt.
Schijnbaar is het erg moeilijk om normaal met elkaar om te kunnen gaan omtrend te kinderen. Ik pleitte ervoor om de sommige feestdagen en de verjaardagen van Vera en Suus gewoon te vieren zoals altijd. Maar er word roet in het eten gegooit. Mijn ex-schoonmoeder wil niet meer bij mij over de vloer, en zoonlief luisterd nu ineens naar zn mammie. Ik denk dat hij zelf ook niet wil, dat hij zich ongemakelijk voelt. Begrijp ik wel, maar zeg dat meteen toen we de afspraken hadden gemaakt. Ik doe niet anders dan ik al deed tegen hem en nu zegt hij dat hij zich niet welkom voelt. Ineens begint hij te praten. Heeft al die tijd dat we samen zijn niet gepraat als er wat was. Voel me echt bedondert.
Ik heb vlak nadat we uit elkaar zijn gegaan een vruchtje verloren. Ik ben door de nuvaring heen zwanger geworden. Ik ben gewoon supervruchtbaar. Ik heb daarna een echo gehad om te kijken of er nog wat zat, en er zit een cyste aan mn eierstok. Is niet ernstig, ik moet aan het eind van het jaar een controlleecho laten maken. Ik heb dit aan hem verteld, en totaal geen emotie komt er bij hem los. Je kan toch wel iets zeggen... Nee hoor, helemaal niets. Wel een keer toen ik thuis kwam van boodschappen doen. Het was net 'uit' en hij woonde nog hier. Ik was een beetje opgefokt de boodschappen aan het opruimen. Ineens vroeg hij of het met me ging.... Ik stond helemaal paf. Ik heb gezegd dat het ging, maar eigenlijk wilde ik schreeuwen: nee het gaat helemaal niet goed, en die vraag had je me maanden geleden moeten vragen en niet nu, nu het over is.

Ik heb gisteren een medium gebeld. Dat was zeer ophelderend. Ik wilde gewoon even praten met iemand die helemaal los stond van ons. Het komt er gewoon op neer dat ik goed naar mezelf moet luisteren, naar je eigen ik, je kern, je intuitie. Als je jergens rot bij voeld moet je het gewoon niet doen. Dat is niet egoistisch. Tuurlijk weten we dat allemaal, maar handelen er niet altijd naar. Dinsdags eet joan altijd bij ons voor de kinderen en dat ik dan kan werken. Maar het voelt helemaal niet goed. We doen het voor de kinderen, maar ik denk dat het beter is om het niet meer te doen, zodat jezelf lekkerder in je vel zit en zo een betere ouder kan zijn. Toen ik die conclusie trok, voelde dat meteen goed. De kinderen zijn er ook niet gebaat om als twee 'vijanden' tegenover elkaar zitten te eten. Die voelen ook vanalles.
Dat sinterklaas nu niet doorgaat met joan erbij voelt ook goed. Ik vind het spijtig dat het zo gaat, maar het is niet anders.

Ik heb onwijs veel steun van bjorn mijn zoon. Tis zo een lieverd. Hij kwam verledenweek vrijdag thuis met een bos bloemen, die week ervoor met een doos foreroroche, mjammie. En hij heeft me geholpen met schilderen. Ik ben nu de meiden hun kamer aan het opknappen. Ze gaan met zn twee op een kamer, dan hebben ze meer ruimte om te spelen. Word helemaal leuk.

op het blog van http://singlemam.punt.nl/index.php?r=1&id=575538&error=&wachtwoord=&archief=&tbl_archief=#form las ik een stukje over dingen die je hebt gekregen. Dat vind ik zo leuk dat ik het ook ga toepassen. Het gebeurt vaak dat ik dingen krijg en nu ga ik het bijhouden.

Op dit moment ben ik vreselijk verkouden. Ik werd zelfs vanacht wakker van mn eigen gesnurk :D Ik heb de afgelopen weken zo hard gewerkt en doorgegaan dat ik mezelf nu even tegen kom. Vanaf nu doe ik het gewoon een toontje lager. Het komt heus wel een keer af, maar niet als ik inklap.
Nu ga ik dan ook lekker naar mn bedje en morgen weer fris op.

Gevoel en verstand

Verstandelijk zeg ik nee. Gevoelsmatig zeg ik ja.

Het zou verstandelijk gewoon niet kunnen, financieel, relatie, ruimte etc.
Gevoelsmatig zeg ik ja, kom maar 4e kindje.

Nee ik ben niet zwanger, maar het houd me wel aan het denken.

Er zijn mensen die 'klaar' zijn. Compleet zijn. Ik niet, ik zou wel graag een 4e kindje willen. Maar nee, ik doe het niet.

Financieel is het nu een redelijk puinhoop. Als ik zwanger ben muteer ik in een hormonster. Ik staak al mijn werk, met moeite houd ik het huishouden draaiende, en 2 jaar later ben ik nog niet de oude. Daarbij zijn mijn man en ik nu niet in een bepaald liefdevolle relatie beland. Hij is lief, superlief voor de kinderen, en ik kan doen wat ik zou willen, maar ik kan er niet meer tegen dat hij zo sjagerijnig op de bank zit. ik word er bloednerveus van.

En praten heeft tot nu toch niet echt echt geholpen. Daarbij is hij door zn rug heen gegaan, das natuurlijk wel heel sneu, maar ik irriteer me aan hem. Het is op het moment wel beeld, geen geluid.
Ik hoop dat wanneer hij weer goed is met zijn rug, er weer een glimlach op zn gezicht zit, en dat hij me weer het gevoel kan geven dat ik zijn vrouw ben.

Mischien heb ik daarom ook wel de behoefte voor een 4e, die eierstokken blijven rinkelen. Ik heb altijd gezegd dat ik graag 4 kinderen wilde, als het ons gegunt was natuurlijk.
Maar verstandelijk gezien gaat het gewoon niet. Ik ben niet compleet, helaas jammer.

Maar zo gaat het in het leven. Soms denk je er goed aan te doen, maar blijkt het helemaal niet zo te zijn. Zo ben ik 9 jaren alleen geweest met mijn zoon, kwam mijn man tegen, bleek voor mij de ware te zijn, en nu, nu valt het hele getrouwde leventje tegen. Ben ik te zelfstandig geworden in de loop der jaren.

Zelfs mijn zoon vind het een sjagerijn. Hij doet ook helemaal niets met hem. Maar het is wel mijn kind. Aan de andere kant, dus verstandelijk, is het een prima vent, werkt hard, zuipt niet, blowd niet, houd zn handen thuis, gaat niet vreemd.
Maar moet je daar dan als vrouw genoegen mee nemen als het vlammetje uit is. Ik houd van sex, hij niet. vorig jaar kun je op twee handen tellen. De vraag of het aan mij ligt, hij ergens last van heeft word allemaal in de wind geblazen. Meerdere gesprekken gehad erover.

Maar niets helpt. Hij blijft in zn eigen wereldje. En ik kan er niets mee.
Blijf je dan doorgaan voor de kinderen en vlak je jezelf uit?
Gevoel en verstand zijn lekker in een catfight.

Hyves

Al 4 jaar was ik lid van hyves. Er kwamen vrienden bij, er gingen vrienden weg. En ineens was ik er helemaal klaar mee. Even kijken of er iemand gereageert heeft. Even kijken of iemand een leuke wiewatwaar had geschreven. Even kijken hoeveel er al naar de nieuwe foto's hebben gekeken. Al zoveel en niet eens een berichtje!? Nee, ik ben er klaar mee. Ik maak het mezelf veelste moeilijk. Ik verwacht teveel. En daardoor ben ik gauw teleurgesteld. Dus maak ik het mezelf veel te moelijk. En heb ik gisteren de knoop doorgehakt, en ben ik gestopt met hyves. Het kost me ook veel tijd die ik eigenlijk veel te hard nodig heb. Ik moet nodig het laatste stukje van administratie doen. Ik had verwacht van het maatschapelijk werk dat ze me sneller zouden helpen. Het is echt echt een puinhoop. En ja, ik heb het zelf gedaan. Maar soms is het zo druk in je hoofd. Dan zie je door de bomen het bos niet meer en stop je je hoofd in het zand. Daar kan iemand die het allemaal op een rijtje heeft zich niks bij voorstellen. Nee ik hoef geen medelijde, want dat doe ikzelf ook niet. Maar als iemand nou eens met een goeden tip komt dat het wat rustiger in je hoofd word, zonder drugs ;-) en drank ;-) dan is dat van harte welkom. Het is wel heerlijk weer he. Ik lees her en der dat er al zaadjes zijn gezaaid. Ik heb nog niets gezaaid. We willen van de kleine moestuin een zandbak maken, en dan op het balkonnetje kuipbakken neerzetten met groente ofzo. Ik ben er nog niet uit, maar ik heb nog een klein maandje om eroverna te denken.

Gelukkig Nieuwjaar

Een nieuw jaar, nieuwe kansen, nieuwe ronden.
Het was een druk, mooi, verdrietig, heerlijk, vermoeiend jaar. Een jaar van het ene uiterste naar het andere uiterste.

Het meest vervelende vind ik dat jongste mop zo een last heeft van haar oortjes, en daadoor heel veel huilt en wat mij nu echt gaat opbreken. Gelukkig word ze er volgende week aan geholpen, en dan hoop ik dat ze lekkerder in haar velletje gaat zitten.

In het nieuwe jaar ben ik goed begonnen met het naar school brengen al lopende. Mn auto was zeer beledigd, hahaha. Wel had ik mij verslapen en moest als een razende om alles op tijd voor elkaar te krijgen om op tijd te komen voor school en dat was gelukt. Ook de 2e schooldag was rennen tegen de klok in, maar ook dat was gelukt, en vandaag was ik keurig op tijd mn bed uit, maar was wel super moe de hele dag.

Moppetoet heeft een nieuw bed, een groot meisjesbankbed van ijzer. Ooh wat is ze er blij mee. Bij leenbakker heb ik een dekbedovertrek en een matrashoes gehaald met bloemen en natuurlijk zijn ze beide rose en kosten maar 6.99 ps. En echt gaaf hoor.

Nu nog even de rommel opruimen en dan is er morgen weer een nieuwe dag.

Hormonsters

De afgelopen maanden ben ik door het gebruik van de morningafterpil behoorlijk van slag geweest door de hormonen in de war lagen. Het gevoel van onrust, alles willen doen maar nergens aan toe komen, je huisje aan het opruimen maar de hele dag bezig zijn, paniekaanvallen, ontevreden gevoel en noem maar op. Ik ben er heel gevoelig voor. Ik ben wel positief in de zin van altijd doorgaan. Proberen het beste ervan te maken. Je zal mij niet in mn jogingpak op de bank zien zitten treuren. Nee ik ga gewoon door, en maak het gezellig, maar in mn hoofd is het zo druk.
En een bijkomend probleem is dat ik nog meer ga snoepen, want ik ben een emotie eter, daardoor de kilo´s die er weer bij kwamen, daardoor klachten krijg als carpaal/tunnelsyndroom, kortademig en noem maar op.
Dit was ik zat. Wat moet je dan doen, dieet... Nee ik wil niet op dieet, want mijn disipline is 0,0.
pilletjes om het energie weer op te vijzelen, nee, ik houd niet zo van pilletjes, en ik vergeet het toch weer in te nemen. Naar de dieetist, 1 keer geweest, en dan moet je alles bijhouden wat je eet, wanneer en waarom. prima, maar dan kom ik toch weer terug op mn hormonen, het niet lekker in je vel zitten.
Dus ben ik naar mn oude vertrouwde homeopaath geweest. Verhaal gedaan, korreltje gekregen, en...... rust in mn hoofd. Ik kan het weer overzien. Wat al die hormonen toch met je kan doen zeg.
een paar jaar terug had ik hetzelfde korreltje gekregen naar aanleiding van het niet lekker in je vel zitten. Ik was toen nog alleen met mn zoon. Na dat korreltje viel ik 23 kilo af, ben ik een studie gaan volgen, kon de hele wereld aan. Heerlijk. Dat gevoel krijg ik weer terug. Eerst was ik zwanger geworden van moppie, toe moppetoetje, verhuizing, morningafterpil, en hup gleed ik naar beneden. Ben erg blij met mn homeopaath. Sommige sferen erbij zoals ik, sommige vinden het maar raar. Maar ik voel me nu weer heerlijk. Ook als ik zie hoe het helpt als mijn kindjes ziek zijn. Na zo een korreltje zakt de koorts en verdwijnen de klachten. echt wonderbaarlijk.

Dip dap dop

Er zit een kronkel in mn kop.... Ja het is weer zover. Of ik ben weer aan het hormonsteren, dat ik een dezer dagen de rode duiveltjes weer mag ontvangen. Wat overigens helemaal in de knoei zit sinds de bevalling van het laatste moppetoetje.
Of ik heb een burnout, ben bloedsjagerijnig, raak in een depressie wath-ever....
Alles irriteerd me. Heb lichte woorden met manlief. Hij is erg makelijk wat administratie betrefd. Hij doet dus helemaal niks ermee. En ik steek weleens mijn hoofd in het zand als ik die enorme stapel zie groeien. Aan hem heb ik meerdere keren gevraagd om me hiermee bij te staan. Ja is het antwoord, maar nee krijg ik.
Reiskosten vergoeding hebben we al 5 maanden niet gekregen. Het voelt alsof ik achter zijn kont moet lopen, en dat voelt niet goed. Heel jammer hoor. Ik heb weer met het hoofdkantoor gebeld, en hun schijnen niks te hebben ontvangen wat recuutjes betrefd. Dus ik heb manlief weer opgebeld dat hij degene die ze hebt ontvangen en zou moeten doorsturen aan zn oor moet trekken. Aan de ene kant wel lekker als een potje als we het terug krijgen, dan is dan weer iets positiefs ;-)
Verder lukt het me niet om me door mijn huishouden heen te werken. Alles valt me erg zwaar op het moment. De mensen om mij heen waar ik mee praat zeggen allemaal dat ik me niet druk moet maken, dat het allemaal even te veel is geweest en dat het wel goedkomt. Het komt ook wel goed, maar ik wil het NU.
Ik wil graag dat alles aan kant is, en dat ik me kan bezig houden met de kleintjes, een jurkje kan maken, een lay-out kan scrappen, een boek kan gaan lezen of wat dan ook, zonder dat er allerlei huishoudelijke klusjes op me wacht.
Nou, ik ga maar weer even lekker verder met de was. Erover kletsen (lees:schrijven) lucht best wel even op. Wie weet komt het goed vandaag ;-)

tja

Vrijdagmiddag word ik gebeld. Door de woningbouw...
De mevrouw verteld me dat er een paar spannende dagen ons staan te wachten. Want als de mensen die na ons het huis niet willen, of kunnen krijgen omdat ze er geen recht op hebben, is de woning voor ons :-0. WAT????
Ja, het zit zo. Ik sta als woningzoekende ingeschreven bij woningnet, met als inschrijfdatum het contract van mijn woning.. EEEEEEH>>> das dus FOUT!! Want het moet je inschrijfdatum zijn van de gemeente. Ok, prima, maar nu komt het. Ik heb mijn huidige woning vanaf maart 2002, mijn inschrijf datum is 3 juni 2002. Hoe dat komt weet ik niet, ik weet wel dat de vorige bewoonster hier nog ingescreven stond en dat ik een heel gedoe had om haar uit te laten schrijven.

Ennieweeeeeee, het is dus zo dat ze naar je inschrijfdatum kijken, en die scheelt 5 dagen met de mensen die na mij komen. 5 DAGEN, Wat een ongeloofelijke teleurstelling. Ben er echt een paar dagen van slag van geweest. We zaten zo dichtbij. En ik heb me druk gemaakt om de huurachterstand die we hadden, en dat is niet eens de reden waaron deze woning heel waarschijnlijk aan onze neus voorbijgaat. Morgen ga ik bellen met de gemeente, kijken of ik kan achterhalen of ik idd 3 juni pas ben ingeschreven. En met woningnet, of het klopt dat je niet je huurcontract kan gebruiken als woonduur.

Ik ben woest en boos op iedereen die al die regeltjes verzonnen heeft. Ik begrijp heus wel dat dat moet. Maar wij piesen steeds naast de pot. Wonen met zn 5en op 40 vierkante meter, overigens met veel liefde in ons gezin. Maar toen mijn man en ik wilde samenwonen, heb ik aan woningnet gevraagd of onze woonduur niet samenkon, omdat wij dan ook 2 woningen achterzouden laten. Maar nee, zo gaat dat niet mevrouwtje. En toen ineens was die regel er wel. En ook nog eens dat je je vorige woonduur mee mag nemen, mits je woonduur niet langer is dan 5jaar. Mooi kl*te als er iemand komt reageren die een woonduur heeft van zeg maar 3 jaar plus de vorige 17 jaar, die gaat nu mooi voor ons. Terwijl wij nu ruim 7 jaar hebben, en dus anders 4 jaar meer hadden, maar door die nieuwe regel dus 13 jaar voorang heeft op ons. En nergens, nergens kan ik mijn ei hierover kwijt. Het is belachelijk.
Er word ook niet meer gekeken naar je woonsituatie, maar naar je woonduur. Want oa is er een ouder echtpaar in een 5 kamer woning hier komen wonen. Ik gun het ze van harte hoor, begrijp me niet verkeerd want het zijn schatten van mensen, maar kom op zeg. Er zijn zat gezinnen die ook recht hebben op een grotere woning.

Door die actie van het: of te laat hebben ingeschreven in deze woning, of het verkeerde woonduur heb opgeschreven, word ik dus weer achtervolgd door een domme actie. Ik hoop maar dat dat niet het geval is, en dat er ergens een foutje is gemaakt bij de gemeente, dan is de woning alsnog van ons.....

Even klagen ;-)

Gisteren heb ik verder mijn box opgeruimd. Ik ben zo groed als klaar. Ik heb heel wat spullen weggedaan, verkocht, weggegeven en weggegooid. Eigenlijk wilde ik dat helemaal niet, maar mijn bovenste buurvrouw op drie hoog (ik woon op een hoog en onder mij zijn de boxen) die vond het nodig om de woningbouw te informeren over een stoel, een doos van de tv en de kinderwagen die voor de deur van mijn box staat. O, ja er stond ook nog een fiets onder de trap van mijn zoon. Er mag niets in het trappenhuis staan, dat weet ik wel. Maar niemand had er last van. Ook de spullen van mijn verzamelaarsbuurvrouw staan er. Zij is een lieve dame op leeftijd. Nog erg fit, en ze verzameld van alles. Alles staat onder de trap, maar niemand heeft er last van. Zo ziet ook haar box eruit en haar huis. Overal staan plastic tasjes, vuilniszakken en dozen. Triest eingenlijk, maar ze wil geen hulp.
Doordat mevrouw zuurpruim zich schijnbaar ergerde aan mijn spulletjes, en waarschijnlijk aannam dat de rest ook van mij was, kwam er een mooie brief van de woningbouw. Dus ik heb gebeld, en ze geloofde me eigenlijk niet dat niet alles van mij was. Nou daar kan ik niets aan doen. Alles van mij is nu van het trappenhuis weg op een kinderstoel na. En het kastje breng ik morgen naar grofvuil.
Ik begrijp wel dat er regels zijn hoor. Maar een beetje door vingers zien mag toch ook wel. Ze weten dat we met zijn 5en op 40 vierkante meter wonen. Zij woont in haar eentje op minstens 50 vierkante meter want aan de andere kant van de trap hebben ze een kamer extra. Ik heb ook 'last' van haar kleinkinderen die weleens de trap opstuiven als een stelletje olifanten. En van haar bloemen die uitvallen op mijn balkon, en van haar zoon die altijd met veel bombarie wegrijdt, en van de deur die dicht valt als ze terug komt of weggaat. Maar we leven toch?? Dat moet toch kunnen. Een keertje had ik wat katte grind voor de deur laten vallen in onze kattentijd. En ondertussen was ik haar zoon tegengekomen op de trap. Er stond een koelkast van mij die opgehaald zou worden door grofvuil. En toen ik weer naar beneden was gelopen om het op te ruimen, lag er heel demonstratief een hoopje kattegrind op de koelkast te pronken naar mij.... Rara wie dat gedaan heeft. Ik weet werkelijk niet waarom die mensen zo een hekel aan mij hebben. Want dat neem ik aan dat ze dat doen, want anders ga je toch niet zo met je medemens om?
Wij wonen al heel klein, en soms heb ik een lange adem nodig om niet gillend gek te worden, dan erbij: we zijn verder helemaal gezond, hebben een dak boven ons hoofd, hebben geen honger, of trek zoals mijn man zou zeggen. Dus eigenlijk hebben we niets te klagen, maar ik zou het wel fijn vinden als onze b(z)uurvrouw ons een beetje zouden ontzien. Laat ons gewoon lekker met rust. Ik doe geen vlieg kwaad hoor, ik bijt niet, en mocht je willen kun je nog een kopje suiker lenen ook ;-)