Hij gaat bij zn ouders in. Hij zat even in het huisje van een bekende, maar hij moet eruit. Wat zal hij balen. Ik had het verwijt gekregen dat ik hem eruit had gezet, maar hij heeft zelf ja gezegd op het aanbod. Ik zei al tegen hem dat het af en toe lijkt dat ik met iemand anders praat dan hem, mwant het klinken niet als zijn woorden. sinsdien is hij wat aardiger. "Ja, maar we hebben toch samen besloten dat we uit elkaar gaan", zei hij. Ja, dat klopt, omdat hij niet verder wilt met terapie, en ik niet tevreden ben met de relatie die we nu hebben, dus ja we hebben samen besloten uit elkaar te gaan, omdat ik niet tevreden ben en hij niet verder wil met terapie. Het gaat vaak door mn hoofd. Wat een sukkel dat hij niet verder wou, maar wat ben ik blij dat ik van m af ben. Klinkt alemaal zo dubbel. Nu gaat hij dus bij zn mammie in, en ik ben benieuwd hoe het zal gaan met de kids. Zn vader is een beetje erg sjagerijnige man, en ik betwijfel het of ze er zin in hebben dat de kids om het weekend komen. We wachten af.

Afgelopen week waren alledrie de kids ziek, geren tussen glaasjes water, paracetamol, homeopatische middeltjes en hoestdrankjes in, ben ik nu best moe. Suus gaat vandaag gezellig bij oma slapen, mijn moeder, en dan gaan ze morgen gezellig shoppen. Ze kijkt er erg naar uit. Het zal niet lang meer duren of Vera gaat er ook om vragen =D

Ja, daar ben ik weer. Ik had gewoonweg even geen zin om te schrijven. Beetje moe ebn ik. Van het tot rust komen en opnieuw een ritme te krijgen in ons nieuwe leventje. Mensen vragen of ik hem mis... Nee ik mis hem totaal niet. Ik vind het heerlijk alleen met mn kids. Het enigste waarin ik hem mis, is de was die af en toe was opgevouwen, en waar ik me dan eigenlijk over irriteerde omdat ik een andere vouwwijze heb... ja klinkt zeikerig, haha. En wanneer we hadden gegeten, we de aanrecht afruimde, en eigenlijk ook niet, want hij stond meer in de weg en veegde de tafel af met een vuile vaatdoek, en eigenlijk het meest: de containerbak wegzetten, en terug zetten, erg he.

Dat heeft een reden. De afgelopen zeker 2 jaar heb ik al afscheid genomen. Ik heb me erg eenzaam gevoelt in onze relatie. En omdat we kindjes samen hebben en ik graag had gewild dat het nog goed zou komen heeft het nog zolang geduurt, anders had ik allang een punt erachter gezet. Ik heb het een en ander meegemaakt de laatste jaren, kreeg totaal geen geneheid van hem, geen arm om me heen, geen knuffel als ik het moeilijk had, geen opbeurende woorden als ik het te kwaad had, afgewezen in intimieteit, bah, als ik eraan denk. Toch ben ik blij dat ik nog zolang ben doorgegaan, nu weet ik heel zeker dat het goed is zoals het is gegaan. Hij heeft uiteindelijk ervoor gekozen om niet verder te gaan met de terapeut. Hij ziet er niet uit nu, en het doet me niks. Ik baal er wel van, want wat ik zie, ziet de kinderen ook. Je bent toch een voorbeeld voor je kinderen. Al zal Vera er nog geen weet bij hebben, Suus zei wel dat het huis niet fris ruikt. Maarja, moet je hier dan wat van zeggen? Ben je dan niet de bitch? Ik kreeg zondag de kids terug, met hele witte snoetjes en walletjes onder hun ogen. Ze waren helemaal niet buiten geweest, en ze waren er vanaf woensdag. Vrijdag heeft Suus wel gezwommen en Vera moest bij de oogarts zijn en daar ben ik mee naartoe geweest want meneer wilde niet met de bus heen en weer. Nu kwam het me goed uit, want ik wilde zelf ook graag mee, maargoed. Vorige maand is Vera weer aan haar oortjes geholpen, ze heeft buisjes gekregen voor de 3e keer. Hij heeft niet eens gebeld om te vragen hoe het is gegaan. Vreselijk stom vind ik dat.

Mn huisje word wel steeds meer mij. Alles krijgt zo langzamerhand een verfbeurtje, en een schoonmaakbeurt. Ik heb een mooie spiegelkast gekregen van mn vriendin. Hij staat supermooi.
Ik ben nog steeds niet helemaal beter. Mn oor zit dicht, en geloof me, dat is zo een vreselijk rot gevoel. Nu begrijp ik Vera helemaal. Dit heeft zij nog vele malen erger gehad, arm kind. Mn stem klinkt ziek, ik snotter, hoest en proest nog steeds. Het zou heerlijk zijn als de lente zich vroeg zal aankondigen, heerlijk.

Het nieuwe ritme in ons leven vind ik nog best moeilijk. Ben constant bezig in huis, neem zelden ff tijd voor mezelf. Op de een of andere manier vind ik prioriteiten stellen erg moeilijk. Ik moet eerlijk zeggen dan ik wel vooruitgang zie in mn huisje hoor, dat is wel lekker. Nu nog de rust vind om werkelijk te genieten :)

OEH, wat ben ik boos en teluergesteld :(
Vorige week kreeg ik te horen dat joan zich hiet niet welkom voelt. Aan de ene kant begrijpelijk, aan de andere kant volet het als een uitlokkertje. Ik doe niet anders dan dat ik al deed. Ik doe iig normaal tegen hem. Vanochtend heb ik hem gebeld om te vragen of hij nog van plan was te komen omdat hij zich niet op zn gemak voelt, en hij ook niet hoeft te komen. Ik kreeg boos te horen of ik het dan aan de kinderen wilde vertellen. Ik ben er echt verbaasd over. Lijkt mij dat je dan toch zegt: nee hoor, ik kom voor de meiden, ik zet mn gevoel opzij??? Maargoed, ik zal wel anders denken en er tegen aan kijken. Ook kreeg ik te horen dat hij persee de pasjes terug wilt van de bank. Nu is het zo dat we hebben afgesproken dat hij me zou helpen financieel. Ik doe toch altijd de administratie, nu wilde hij dat zelf doen. Van mij krijgt hij ze terug aan het eind van het jaar. Hij kan mooi de pot op. Hij heeft zo opgehangen, terwijl het gesprek niet eens zo heet was. Vanmiddag tegen de avond heb ik hem weer gesproken en hij wilde graag zijn eigen adminitratie doen, en zn pasjes terug, en en en. Toen ik zei dat hij u wel ineens heel veel praatjes had zei hij dat hij van zn fouten had geleerd. Ik zei dat ie een beetje te laat was :)
Brrrr, ik voel me zo in het ootje genomen. Waarom kan hij nu niet eens eerlijk zeggen wat er op zn hart ligt. En ik vind het vervelend dat ik het gevole heb dat het niet zijn eigen woorden zijn. Ooooh, ik heb zo een gevoel dat er nog een staartje komt dankzij een of andere bemoeial. Hij heeft geen enkele ruggengraat. De reden dat we nog even samen doen van ons geld ligt gewoon aan het feit dat ik dan geen uitkering hoef aan te vragen, want dat wil ik niet. Ten eerste wil ikzelf voor mn eigen kunnen zorgen, en ten tweede zullen ze hem dan leeg trekken. Straks hoeft hij alleen maar allimentatie te betalen voor de meiden. En als ik een uitkering aanvraag dan krijg ik niks en de gemeente zal aan hem partnerallimentatie vragen voor alle 3 de kinderen. Dan houd hij helemaal niks over.
Oja hij zei ook nog dat hij dan zn pasjes zou blokkeren... Vind ik knap, want ik zal daarzelf bij moeten zijn want het is een en of rekening. En wettelijk gezien is hij nog steeds financieel verantwoordelijk voor ons.

Zo, dat is eruit. Ik probeer het echt allemaal zo goed mogenlijk voor ons samen te regelen, maar hij maakt het me wel moeilijk hoor. Wat een drama. De buurman was laatst bij hem en toen vertelde hij dat joan al zeker 3 kwart fles drank had leeggedronken... Sorry, maar dat moet ie zelf weten, als ie het maar niet doet wanneer de kids bij hem zijn.

Tis wel heel zielig, Vera kan niet meer naar het toilet als ze bij hem is geweest. Ik denk dat het de zenuwen zijn die dit veroorzaakt, of mischien teveel snoep... Bah, heb hier helemaal geen zin is, wil juist dat mn dametjes gelukkig zijn. Ik heb de homeopaath gebeld en die stuurt een korreltje op. Hopelijk werkt het snel.
Nou, ik ga maar weer eens aan de administratie. Die lag al een paar weken naar me te lonken....

Tis weer even geleden, maar er is veel gebeurt.
Schijnbaar is het erg moeilijk om normaal met elkaar om te kunnen gaan omtrend te kinderen. Ik pleitte ervoor om de sommige feestdagen en de verjaardagen van Vera en Suus gewoon te vieren zoals altijd. Maar er word roet in het eten gegooit. Mijn ex-schoonmoeder wil niet meer bij mij over de vloer, en zoonlief luisterd nu ineens naar zn mammie. Ik denk dat hij zelf ook niet wil, dat hij zich ongemakelijk voelt. Begrijp ik wel, maar zeg dat meteen toen we de afspraken hadden gemaakt. Ik doe niet anders dan ik al deed tegen hem en nu zegt hij dat hij zich niet welkom voelt. Ineens begint hij te praten. Heeft al die tijd dat we samen zijn niet gepraat als er wat was. Voel me echt bedondert.
Ik heb vlak nadat we uit elkaar zijn gegaan een vruchtje verloren. Ik ben door de nuvaring heen zwanger geworden. Ik ben gewoon supervruchtbaar. Ik heb daarna een echo gehad om te kijken of er nog wat zat, en er zit een cyste aan mn eierstok. Is niet ernstig, ik moet aan het eind van het jaar een controlleecho laten maken. Ik heb dit aan hem verteld, en totaal geen emotie komt er bij hem los. Je kan toch wel iets zeggen... Nee hoor, helemaal niets. Wel een keer toen ik thuis kwam van boodschappen doen. Het was net 'uit' en hij woonde nog hier. Ik was een beetje opgefokt de boodschappen aan het opruimen. Ineens vroeg hij of het met me ging.... Ik stond helemaal paf. Ik heb gezegd dat het ging, maar eigenlijk wilde ik schreeuwen: nee het gaat helemaal niet goed, en die vraag had je me maanden geleden moeten vragen en niet nu, nu het over is.

Ik heb gisteren een medium gebeld. Dat was zeer ophelderend. Ik wilde gewoon even praten met iemand die helemaal los stond van ons. Het komt er gewoon op neer dat ik goed naar mezelf moet luisteren, naar je eigen ik, je kern, je intuitie. Als je jergens rot bij voeld moet je het gewoon niet doen. Dat is niet egoistisch. Tuurlijk weten we dat allemaal, maar handelen er niet altijd naar. Dinsdags eet joan altijd bij ons voor de kinderen en dat ik dan kan werken. Maar het voelt helemaal niet goed. We doen het voor de kinderen, maar ik denk dat het beter is om het niet meer te doen, zodat jezelf lekkerder in je vel zit en zo een betere ouder kan zijn. Toen ik die conclusie trok, voelde dat meteen goed. De kinderen zijn er ook niet gebaat om als twee 'vijanden' tegenover elkaar zitten te eten. Die voelen ook vanalles.
Dat sinterklaas nu niet doorgaat met joan erbij voelt ook goed. Ik vind het spijtig dat het zo gaat, maar het is niet anders.

Ik heb onwijs veel steun van bjorn mijn zoon. Tis zo een lieverd. Hij kwam verledenweek vrijdag thuis met een bos bloemen, die week ervoor met een doos foreroroche, mjammie. En hij heeft me geholpen met schilderen. Ik ben nu de meiden hun kamer aan het opknappen. Ze gaan met zn twee op een kamer, dan hebben ze meer ruimte om te spelen. Word helemaal leuk.

op het blog van http://singlemam.punt.nl/index.php?r=1&id=575538&error=&wachtwoord=&archief=&tbl_archief=#form las ik een stukje over dingen die je hebt gekregen. Dat vind ik zo leuk dat ik het ook ga toepassen. Het gebeurt vaak dat ik dingen krijg en nu ga ik het bijhouden.

Op dit moment ben ik vreselijk verkouden. Ik werd zelfs vanacht wakker van mn eigen gesnurk :D Ik heb de afgelopen weken zo hard gewerkt en doorgegaan dat ik mezelf nu even tegen kom. Vanaf nu doe ik het gewoon een toontje lager. Het komt heus wel een keer af, maar niet als ik inklap.
Nu ga ik dan ook lekker naar mn bedje en morgen weer fris op.

We waren gisteren aan het eten, zegt suus ineens: gezellig he mam. lekker rustig is het. ik zeg: oja, vind je het lekker rustig, ja zegt ze, het is nu geen geen gepraat.

snap je, ze bedoelde dus gewoon eindelijk weer beeld en geluid.

Van de week had hij gebeld en gezegd dat hij haar mist. Tranen met tuiten. Ja tuurlijk mist ze hem ook, en dat mag ook uitgesproken worden. Maar niet door de telefoon en zeker niet 5 minuten voor ze naar bed gaat.
Ik heb ook teruggebeld en gezegd dat hij dat niet meer moet doen. Ze was helemaal van slag af en dat vind ik zielig. Vanavond komt hij weer eten. Vera gaat lekker, ze heeft naar mijn weten er geen last van. Joan vraagt ook niet naar haar en ook niet aan de telefoon. Vreemd vind ik dat. Mischien vind hij haar te klein, maar zo een meisje weet en begrijpt meer dan je denkt. Ik ben bang dat ik wanneer ik er wat van zeg hij beledigd zou zijn.

Hij was ook al aan het zeuren dat het eigenlijk helemaal niet de bedoeling was dat hij nu al weg zou gaan. Ik was paf. Ik zei ook: je hebt zelf ja gezegd, en het is juist lief dat je in haar huisje mag, ze hoeft het niet te doen. Ach, ik hoop maar dat dit geen staartje krijgt.

Mn huis is een puinhoop. Afgelopen dinsdag heeft hij het dressior opgehaald. Dit was afgesproken, maar mijn god, wat een rommel komt eruit. Allemaal scrapspul en computerspul.

Ondertussen gaat het gewone leven ook gewoon door zoals zwemles, dansles, werken, en de huishoudenlijke perikelen. Ik wil zo graag dat mn huisje klaar is. Komt goed.
Ik heb mazzel want ik krijg een bijna nieuwe bank. Heppie Heppie Heppie ben ik ervan. Ik heb mijn eettafel ook anders gezet nu het dressoir eruit is en het is veel ruimer nu. Je moet wel door de troep heen kijken.
Vandaag ben ik ook bij de terapeut geweest. Ik ga gewoon ermee door. Ik heb genoeg te verwerken nu. Het lijkt ook net of je opnieuw je voorige 'scheiding' meemaakt. Alle narigheid komt naar boven, maar ik scheidt het wel natuurlijk. Afgelopen dinsdag heeft hij hier gegeten, maar ik kan nog niet aardig zijn. Ineens kreeg ik ook te horen dat hij eigenlijk wel tot de kerst hier had willen blijven. Nou ja zeg, had dan meteen nee gezegt tegen deze oplossing. Ik vind het ook ondankbaar want ze hadden het ook niet hoeven aan te bieden. Ja, nu moet hij natuurlijk zijn eigen dingen doen enzo.. En natuurlijk mist hij de meiden. Dat begrijp ik ook best.

Volgens de terapeut moet ik schrijven. Ik moet mijn boosheid opschrijven. Ik ben dus echt woest en boos en verdrietig en pissig op joan. Ik ben zo onwijs teleur gesteld. Ik heb zo mijn best gedaan en hij heeft er niets aan gedaan om ons huwlijk te redden. Hij steekt liever zijn energie in de scheiding. Ik vind het maar een slapjanus. En nu achteraf krijg ik te horen dat ik wispelturig ben, dat het huis altijd een puinhoop is, nou vraag ik je... Ik zorgde er altijd voor dat het huis netjes was als hij thuis kwam. Happie eten stond klaar etc etc. Een enkele keer was het een puinhoop en hoe zou dat komen... ik heb menig uurtje met een huilende zieke vera gezeten. Ik voel me totaal niet begrepen door hem. Totaal niet gesteund. Ik ben er klaar mee. Lekker mn eigen leventje lijden. Zelf bjorn zei: kunnen we weer verder waar we gebleven zijn mam, alleen nu met twee lekker meiden erbij.
Tja, ik heb ook een onwijs leuke tijd met joan meegemaakt hoor. Hij was heel anders, maar hij is als een blad van een boom omgeslagen. Van een vrolijke vent naar een sjagerijnige vent. En als je dan vroeg wat er aan schorte was het antwoord standaart: niets.. Bleh, voel me gewoon in de maling genomen.

Maargoed, we blijven positief, we gaan lekker mn huisje aanpakken. Ik heb gisteren de speelgoedkast opgeruimd. En vandaag wil ik de bakken onder te tafel aanpakken. De bank even schoonmaken, en eronder even zuigen en dweilen. Lekker fris.

En dan is het stil, maar druk in je lijf. Heel raar hoor. Tis gewoon ff wennen.
Afgelopen donderdag is hij begonnen met het schoonmaken van een huisje waar hij tijdelijk in kan. 's avonds was hij gewoon hier, terwijl ik zoiets had van hup, ga die woning verder schoonmaken, hij wilt dit weekend de kinderen. Een heel vervelend gevoel, je bent van elkaar af, maar je bent bij elkaar, supergejaagd gevoel. Vrijdag is hij verder gegaan met schoonmaken en om 2 uur was hij weer hier. Toen heb ik hem terug gebracht met de rest van zijn spullen wat hij had ingepakt. Suus is bij hem gebleven, die vind het maar spannend. Ze is er ook te klein voor om te begrijpen wat er werkelijk aan de hand is.
Dinsdag heb ik aan haar verteld dat papa even ergens anders gaat wonen omdat papa en mama steeds een beetje ruzie hebben. Al is het een verkeerd woord want er is nooit ruzie, soms een kleine woordenwisseling maar de kinderen hebben dat niet meegemaakt. Wel zullen ze absoluut de sfeer hebben gevoelt want kinderen zijn net kleine antennes.e voelen vanalles, maar kunnen het niet benoemen. Daarom vond ik het ook zo een eyeopener toen suus met en tekening van een boze papa thuis kwam. Ja, idd, papa zit vaak met een sjagerijnige snoet op de bank tv te kijken.

Gistermorgen heb ik vera naar papa gebracht en gelukkig moest ik de hele dag werken. Nou heb ik zat te doen hoor, maar het is gewoon stil in huis. Zo een gejaagd gevoel door je lijf heen. Moeite om te ontspannen. Dus ik heb gisteren mezelf een avondje film beloofd met thuis bezorgd eten. Nou het eten was goor en de eerste film viel tegen, die heb ik halferwegen afgezet. En de 2e film ging wel. Er stond bij dat het drama was en het was meer triller en daar houd ik niet van. Ik had een film willen zoals ps i love you. Lekker janken enzo.

Vandaag ga ik lekker rommelen in huis. Mn moeder komt langs. En vanavond haal ik de kids op en breng ik de laatste spullen naar hem.
Er moet nog veel geregeld worden wat betrefd papierwerk. tjonge wat komt daar veel bij kijken zeg. Maar ook dat gaat me lukken. Girlpower!!

Er is vakantie geweest. Dat betekend dat we geen therapie hebben gehad. En het is niet goed gegaan.
Hij kakte weer helemaal in. Ik ging hem negeren en me vreselijk ergeren. Ik ben druk geweest met de trap en hij zat op de bank...
Donderdags zouden we weer naar therapie gaan en vroeg hem hoe laat hij thuis zou zijn. Hij zei dat hij wel keek, want hij was het vergeten...en liep weg.
Ik vroeg hem hoe het met 'ons' gaat want dat zal de therapeut vragen, en hij zei dat het niet goed ging. Dat ik hem negeer als ik mijn zoon thuis is. Ik zei dat ik hem al langer negeer want ik ben het zat dat ik achter zijn kont aan moet lopen met vragen en dergelijke. Hij zei dat hij niet kan praten en het ook nooit zal doen. Dan houd het op want ik kan dat niet accepteren.

sMaandags zijn we naar de mediator geweest en alles in geleverd wat we hebben ingevuld en hebben vastegelegd.
Gelukkig kunnen we redelijk 'praten', dus dat scheelt. Altans: ik stel iets voor of zeg iets en hij zegt ja of nee.
En dit weekend gaat hij de deur uit. De sfeer is wel beeld geen geluid. Al moet ik zeggen dat hij ineens vrolijk gedag zegt bij binnenkomst en smakelijk eten wenst... Het zal vast niet maar voelt als een dolk in mn rug om zo blij en opgelucht te lijken. Ben ik dan zo een b*tch?? Ook heeft hij dit weekend bij zijn moeder geklust... T zal vast niet met opzet zijn, maar o.a. door het niet klussen in zijn eigen huis zijn de problemen begonnen, en nu kan hij het wel bij zn moeder. Ben er klaar mee. Ik maak geen ruzie, maak geen verwijten, maar zeg het hoognodige.
Ik voel me boos, verdrietig, gekwetst, genaaid en aan de andere kant ook opgelucht. kan niet wachten tot de tv weer van mij is.

Gelukkig

Gelukkig kan ik nu een fijn berichtje plaatsten. Het was een afschuwlijk weekend geweest. Wel beeld geen geluid. Zaterdag was mijn zus langs geweest en heb ik nog een poging gedaan om te praten of hij werkelijk er een punt achter wilde zetten.
Maar hij bleef erbij. Tjonge wat voel je je dan klein zeg.
Zondagavond is hij alleen naar zijn ouders geweest, en kwam zo rond half 11 thuis. Nog steeds wel beeld maar geen geluid. En maandagochtend schrok ik ervan dat hij nog thuis was toen ik wakker werd. Hij had zich zich gemeld. Hij heeft de hele dag zo een beetje een traan gelaten. Ik wist niet zo goed wat ik ermee moest. Het deed me zeer maar ik was te trots om hem te troosten, en weigerde dan ook want ik ben ook niet eerder getroost als ik verdrietig was.

Op een gegeven moment zei ik onder het poetsen dat hij de bank mee mocht nemen en het dressoir, maar toen zei hij dat hij dat helemaal niet wilde. Al huilend en alles wat erbij komt heb ik gezegd dat ik het ook niet meer wist. En dat hij er zeker van moest zijn, en niet als zijn ouders hem hebben overgehaald want dan hoeft het niet. En ook dat als ik er een punt achter had willen zetten dat ik hem er dan allenag uit had gezet.

Hij en ik praatten altijd in tussenpozen. Na het eten en toen de meisjes in bed lagen heb ik 2 bellen met amaretto neergezet, tv uitgedaan en een asbak op tafel gezet en toen hebben we gepraat, gehuild en gelachen. We zijn er allebei mee eens dat we in relatietherapie gaan. Want als hij nu niet kan praten, kan hij dat ook niet straks mocht hij ooit in een andere relatie terecht komen, maar ook met zijn meiden.

We hebben afgesproken dat we 1 keer in de maand zo een avond houden, we willen gaan wii-en en hij wil 1 keer in de week naar de sportschool want dat voelt lekker voor zn rug. Het voelt fijn. Ik ben er blij mee. Ik ben blij dat hij me weer mijn gevoel heeft terug gegeven wat ik graag wou: zijn vrouw zijn. Ik heb al mijn gedachtes nog eens gezegd, wat mij dwars zat/zit. En hij zei ook dat ik zijn gouden lot uit de loterij ben, maar dat hij heel slecht kan praten, en blokkeerd als hij mij verdrietig ziet.

We zullen zien wat er uit de terapie komt. het voelt nu goed en daar ben ik echt blij mee.

Dus bri, jebt gelijk, het heeft zijn ogen geopend :-)

.

Ik liep al een aantal weken met de gedachten hoe ik het nu moest aanpakken. Onze relatie loopt al heel lang niet lekker. Ik heb meerdere keren aangegeven dat ik me niet gelukkig voel en dat ik niet weet wat ik ermee moet. Hij gaf aan dat hij is zoals hij is en daarmee af. Ik gaf aan dat hij wel degelijk is verandert. Hij vind van niet en haalde erbij dat zelfs zijn moeder niet wist wat zij ermee aanmoest dat hij niet praatte. Luister eens: Je leeft met mij, je vrouw, en niet met je moeder. Ik geef aan wat mij dwars zit en hij doet er niets mee. Ik ging naar de maatschappelijk werk. De beste man wilde hem ook zien. Zo geschiede en wist de beste man ook niet wat hij ermee moest. Hij zei dat als we verder wilde leven als broer en zus er niets aan de hand was, want we hadden geen ruzie.Maarja. ik wil wel een liefdevolle en met passiebedeelde relatie. Een kneep in je kont als je voorbij loopt, je elkaar even vasthouden als je gaat slapen. Een knipoog als je op visite zit dat niemand anders het ziet. Waar is het fout gegaan? Wanneer is dit gestopt? Ik heb geen idee. Ik denk dat de echte irritaties zijn begonnen toen we gingen verhuizen.

Nu gisteren bracht ik de moed op om te vragen of we nog naar de huisarts willen. Hoezo, waarom. Zei hij. Ik zuchtte. Ja, dan kun je wel zuchten, maar jij bent er al klaar mee, kreeg ik te horen. Hoezo ben ik er klaar mee, als ik er klaar mee ben dan ga ik niet naar de huisarts, ik heb vaak genoeg aangegeven dat ik wil dat er iets verandert, maar jij doet er 0,0 voor, dus wat verwacht je dan van mij? Volgens hem ben ik ook vernadert, ja noagal ja. ik voel me als een vaatdoekje aan de kant geknalt, terwijl ik alles voor mijn gevoel mn best heb gedaan. Ja, ik ben een moeilijke denker, maar als manzijnde mag je best je vrouw steunen. En dat stukje mis ik, en dan hoef je ook niets van mij te verwachten.

Als de schuld klaar is, dan ben ik weg, en hij maakt een wijzend gebaar naar de deur. O, en dat is t dan? vraag ik. Dus je gaat er niet voor vechten? Nee. OK.

Maar ik ga echt niet wachten tot de schuld klaar is. Dat duurt nog mischien wel jaren. Hij komt vanavond thuis en dan zal ik nog eens vragen of hij er werkelijk niets meer voor wilt doen. En als dat zo is dan mag hij meteen van mij vertrekken. Die schuld kom ik ook wel overheen. Ook zonder hem. Ik heb het 9 jaar alleen met mijn zoon gered, daar heb ik hem niet bij nodig, liever gelukkig in mn eentje dan ongelukkig met zn 2.

Het is jammer, want daarom ben ik niet getrouwd. Maar ik hou teveel van mezelf om mezelf weg te cijferen omdat mijn man geen prater is, sjagerijnig op de bank zit, nergens zin in heeft enz. Ik vind dat ik mn best heb gedaan. punt.